Υπάρχουν μέρη που τα επισκέπτεσαι και μέρη που σε στοιχειώνουν με την ομορφιά τους. Το Polignano a Mare, σκαλωμένο πάνω σε κατακόρυφους ασβεστολιθικούς βράχους που υψώνονται πάνω από τα καταγάλανα νερά της Αδριατικής, ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Αυτό το μικρό διαμάντι της περιφέρειας της Απουλίας (Puglia) στη νοτιοανατολική Ιταλία είναι η επιτομή αυτού που οι Ιταλοί ονομάζουν «dolce vita» – μια ζωντανή καρτ ποστάλ όπου ο χρόνος μοιάζει να κυλά με τους ρυθμούς της θάλασσας.
Polignano a Mare: Ένα ταξίδι στο μπαλκόνι της Αδριατικής
Η πρώτη επαφή με το Polignano είναι συνήθως ένα σοκ ομορφιάς. Το πιο αναγνωρίσιμο σημείο του, η παραλία Lama Monachile (γνωστή και ως Cala Porto), είναι ένα γεωλογικό θαύμα. Πρόκειται για έναν στενό όρμο με λευκά βότσαλα, ο οποίος περιβάλλεται από δύο τεράστιους, κάθετους βράχους γεμάτους από λευκά σπίτια που μοιάζουν να αιωρούνται στο κενό. Στεκόμενος στην ιστορική ρωμαϊκή γέφυρα της Via Traiana που υψώνεται πάνω από την παραλία, κοιτάζεις προς τα κάτω: το βαθύ τυρκουάζ της θάλασσας έρχεται σε απόλυτη αντίθεση με το λευκό της πέτρας και το πολύχρωμο πλήθος των λουόμενων. Είναι το σημείο όπου κάθε καλοκαίρι οι πιο τολμηροί διοργανώνουν αγώνες κατάδυσης από τα βράχια, προσφέροντας ένα μοναδικό θέαμα.
Περνώντας την πύλη Porta Vecchia , την παλιά είσοδο της πόλης, αφήνεις πίσω σου τον σύγχρονο κόσμο. Το ιστορικό κέντρο του Polignano a Mare είναι ένας λαβύρινθος από στενά, πλακόστρωτα σοκάκια, ασβεστωμένα σπίτια και κρυφές εσωτερικές αυλές στολισμένες με γεράνια και μπουκαμβίλιες. Το πιο γοητευτικό στοιχείο, ωστόσο, είναι η ποίηση που είναι διάσπαρτη στους τοίχους, τις σκάλες και τις πόρτες της πόλης. Ένας τοπικός καλλιτέχνης, που υπογράφει ως Guido Il Flâneur , έχει γεμίσει το κέντρο με στίχους μεγάλων ποιητών, μετατρέποντας μια απλή βόλτα σε ένα κυνήγι λογοτεχνικού θησαυρού. Καθώς περπατάς, ο ήχος των κυμάτων σε καθοδηγεί. Τα σοκάκια καταλήγουν σχεδόν πάντα σε κάποιο terrazza – ένα από τα πολλά μπαλκόνια που κόβουν την ανάσα, προσφέροντας πανοραμική θέα στο απέραντο γαλάζιο και στις θαλάσσιες σπηλιές που κρύβονται κάτω από τα πόδια σου.
Το Polignano a Mare είναι επίσης η γενέτειρα του Domenico Modugno, του ανθρώπου που χάρισε στον κόσμο το θρυλικό τραγούδι “Nel blu dipinto di blu” (γνωστό σε όλους ως Volare ). Στην άκρη της πόλης, ένα μεγάλο χάλκινο άγαλμά του στέκει με τα χέρια ανοιχτά προς τη θάλασσα και την πόλη, σαν να τραγουδά ακόμα. Είναι αδύνατον να σταθείς εκεί, με το θαλασσινό αεράκι να σου χαϊδεύει το πρόσωπο, και να μην σιγοτραγουδήσεις: “Volare, oh, oh… Cantare, oh, oh, oh, oh… Nel blu dipinto di blu, felice di stare lassù.”
Γαστρονομικές απολαύσεις με άρωμα θάλασσας
Η κουζίνα της Απουλίας είναι απλή, αγνή και βαθιά νόστιμη, βασισμένη στην εξαιρετική πρώτη ύλη. Στο Polignano, το φαγητό είναι ιεροτελεστία.
- Il Caffè Speciale: Πριν ξεκινήσεις την περιήγησή σου, κάνε μια στάση στο ιστορικό Il Super Mago del Gelo . Εκεί πρέπει να δοκιμάσεις τον «ειδικό καφέ» της πόλης, ένα ζεστό ρόφημα από εσπρέσο, ζάχαρη, φλούδα λεμονιού, αμυγδαλωτό λικέρ (amaretto) και σαντιγί. Ένας αναπάντεχος αλλά εθιστικός συνδυασμός.
- Panino col Pesce: Το απόλυτο street food της περιοχής δεν είναι η πίτσα, αλλά το σάντουιτς με θαλασσινά. Φρεσκοψημένο ψωμί γεμίζεται με ζουμερό ψητό χταπόδι, φρέσκια μπουράτα (το ντόπιο cremosto τυρί) και σικελικά σύκα ή πέστο.
- Crudo di Mare: Για τους λάτρεις των θαλασσινών, τα εστιατόρια της πόλης σερβίρουν ωμά, ολόφρεσκα ψάρια, γαρίδες και αχινούς, απευθείας από τις βάρκες των ψαράδων.
- Για μια εμπειρία που συμβαίνει μια φορά στη ζωή, υπάρχει το διάσημο εστιατόριο Grotta Palazzese . Βρίσκεται μέσα σε μια τεράστια φυσική θαλάσσια σπηλιά, όπου δειπνείς κάτω από τους θόλους των βράχων, με τα κύματα να σκάνε ακριβώς από κάτω σου.
Το Polignano a Mare είναι πανέμορφο όλο το χρόνο, αλλά αν θέλεις να αποφύγεις την πολυκοσμία και τις πολύ υψηλές θερμοκρασίες, η ιδανική περίοδος είναι ο Μάιος-Ιούνιος ή ο Σεπτέμβριος-Οκτώβριος . Το φως της άνοιξης και του φθινοπώρου δίνει στα βράχια μια χρυσή απόχρωση που είναι ιδανική για φωτογραφίες. Η πρόσβαση είναι εξαιρετικά εύκολη. Απέχει μόλις 30 λεπτά με το τρένο από το Μπάρι (Bari), το οποίο διαθέτει διεθνές αεροδρόμιο με απευθείας πτήσεις από την Ελλάδα.
Καθώς το σούρουπο πέφτει , τα φώτα της πόλης ανάβουν και αντανακλώνται στα σκοτεινά νερά της Αδριατικής. Καθισμένος σε ένα πεζούλι, με ένα ποτήρι τοπικό κρασί Primitivo στο χέρι, συνειδητοποιείς ότι αυτό το μέρος δεν είναι απλώς ένας τουριστικός προορισμός. Είναι μια αίσθηση. Είναι η αρμονία του άγριου βράχου με το απέραντο γαλάζιο, μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά κρύβεται στην απλότητα του φωτός, της θάλασσας και της καλής παρέας.