Το Βιετνάμ δεν είναι απλώς ένας προορισμός· είναι μια επίθεση στις αισθήσεις. Είναι η μυρωδιά του κόλιανδρου και της καμένης βενζίνης, ο ήχος από χιλιάδες μηχανάκια που κελαηδούν σαν σμήνη πουλιών, και η εικόνα των γυναικών με τα κωνικά καπέλα που διασχίζουν δρόμους γεμάτους ιστορία. Διασχίζοντας τη χώρα από τον Βορρά προς τον Νότο, ένιωσα πως ξεφύλλιζα ένα ζωντανό βιβλίο, όπου κάθε κεφάλαιο είχε διαφορετικό άρωμα και χρώμα.
Ο Θανάσης Χτενάς μας ξεναγεί στο Βιετνάμ μέσα από ένα πλούσιο φωτογραφικό υλικό!
Ανόι: Η γοητεία του χάους
Η περιπέτεια ξεκίνησε στο Ανόι. Η πρωτεύουσα είναι μια πόλη που αρνείται να κοιμηθεί. Στο Old Quarter (την Παλιά Συνοικία), κάθε δρομάκι είναι αφιερωμένο και σε μια τέχνη: ο δρόμος του ασημιού, ο δρόμος του μεταξιού, ο δρόμος του μπαμπού.
Το βιωματικό σοκ έρχεται με το πρώτο πέρασμα του δρόμου. Στο Ανόι δεν περιμένεις να σταματήσουν τα αυτοκίνητα· απλώς περπατάς αργά και σταθερά, και το ποτάμι από τα μηχανάκια ρέει γύρω σου σαν νερό.
Μετά από μια βόλτα στη λίμνη Hoan Kiem, όπου οι ντόπιοι κάνουν Tai Chi το ξημέρωμα, τίποτα δεν συγκρίνεται με έναν «αυθεντικό» καφέ με αυγό (Egg Coffee) σε ένα κρυμμένο μπαλκόνι, βλέποντας τη ζωή να ξετυλίγεται από κάτω.
Σάπα: Εκεί που τα σύννεφα αγγίζουν τη Γη
Παίρνοντας το νυχτερινό τρένο για τον Βορρά, βρέθηκα στη Σάπα. Εδώ, το τοπίο αλλάζει δραματικά. Τα βουνά είναι σκαλισμένα σε καταπράσινες βαθμίδες ορυζώνων που μοιάζουν με γλυπτά της φύσης.
Περπάτησα στα μονοπάτια μαζί με γυναίκες της φυλής Black Hmong, οι οποίες με το χαμόγελό τους και τις παραδοσιακές τους φορεσιές με έκαναν να νιώσω πως ο χρόνος έχει σταματήσει. Η ομίχλη που κατεβαίνει ξαφνικά και καλύπτει τις κοιλάδες δίνει στη Σάπα μια απόκοσμη, σχεδόν ιερή ομορφιά.
Είναι η στιγμή που συνειδητοποιείς πως η ευτυχία κρύβεται σε ένα ζεστό μπολ σούπας Pho μετά από ώρες πεζοπορίας στη λάσπη.
Χοά Λου και Χα Λονγκ Μπέι: Η ποίηση της πέτρας
Επιστρέφοντας προς τα πεδινά, η στάση στο Χοά Λου, την αρχαία πρωτεύουσα, ήταν ένα μάθημα ταπεινότητας. Οι ναοί των δυναστειών Dinh και Le, φωλιασμένοι ανάμεσα σε απόκρημνους ασβεστολιθικούς βράχους, θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν της χώρας.
Όμως, το πραγματικό δέος με περίμενε στο Χα Λονγκ Μπέι. Επιβιβάστηκα σε ένα παραδοσιακό γιουνκ (σκάφος) και έπλευσα ανάμεσα σε χιλιάδες νησίδες που ξεπηδούν από τα σμαραγδένια νερά.
Το σούρουπο, όταν ο ήλιος κρύβεται πίσω από τους βράχους και τα φώτα των πλοίων τρεμοπαίζουν στο νερό, η σιωπή είναι σχεδόν απόλυτη. Είναι ένα από τα λίγα μέρη στον κόσμο που η πραγματικότητα ξεπερνά τη φωτογραφία.
Ντα Νάγκ και Μπάνα Χιλς: Η Γέφυρα προς το Μέλλον
Πετώντας προς το κεντρικό Βιετνάμ, το Ντα Νάγκ με υποδέχτηκε με τον κοσμοπολίτικο αέρα του. Είναι μια πόλη-μοντέλο, με μεγάλες γέφυρες και καθαρές παραλίες. Η εμπειρία στα Μπάνα Χιλς ήταν σαν ένα σουρεαλιστικό όνειρο.
Ανεβαίνοντας με το τελεφερίκ (ένα από τα μακρύτερα στον κόσμο), βρέθηκα στην περίφημη Golden Bridge – τη χρυσή γέφυρα που κρατούν δύο γιγάντια πέτρινα χέρια.
Παρά το γεγονός ότι είναι ένας άκρως τουριστικός προορισμός, η αίσθηση του να περπατάς «πάνω στα χέρια του Θεού» μέσα στα σύννεφα είναι κάτι που δεν ξεχνιέται εύκολα.
Χόι Αν: Η Πόλη των Φαναριών
Αν το Βιετνάμ είχε καρδιά, αυτή θα χτυπούσε στο Χόι Αν. Αυτή η παλιά παραθαλάσσια πόλη είναι ένα ζωντανό μουσείο. Τα κίτρινα σπίτια, η Ιαπωνική Γέφυρα και τα χιλιάδες μεταξωτά φανάρια που ανάβουν κάθε βράδυ δημιουργούν μια ατμόσφαιρα παραμυθιού. Εδώ η ζωή κινείται γύρω από τον ποταμό Hoia (Hoai River).
Νοίκιασα μια μικρή ξύλινη βάρκα το βράδυ και άφησα ένα χάρτινο φανάρι με ένα κερί στο νερό, κάνοντας μια ευχή. Η ηρεμία του ποταμού, με τις αντανακλάσεις των χρωμάτων να χορεύουν στην επιφάνειά του, είναι η απόλυτη θεραπεία για την ψυχή.
Στο Χόι Αν έμαθα επίσης την τέχνη του ράφτη – μέσα σε 24 ώρες είχα ένα κοστούμι κομμένο και ραμμένο στα μέτρα μου, μια παράδοση που κρατά αιώνες.
Χο Τσι Μινχ: Ο Σφυγμός του Νότου
Το ταξίδι κατέληξε στη Χο Τσι Μινχ (την πρώην Σαϊγκόν). Εδώ, το παρελθόν του πολέμου συναντά τους ουρανοξύστες της νέας εποχής. Η επίσκεψη στο Μουσείο Θυμάτων Πολέμου είναι μια γροθιά στο στομάχι, μια απαραίτητη υπενθύμιση της ανθεκτικότητας αυτού του λαού.
Η Σαϊγκόν είναι πιο γρήγορη, πιο θορυβώδης και πιο μοντέρνα από το Ανόι. Τα rooftop bars προσφέρουν θέα σε μια θάλασσα από φώτα, ενώ στις γωνίες του δρόμου οι γιαγιές συνεχίζουν να σερβίρουν το πιο νόστιμο street food που έχω δοκιμάσει ποτέ.
Φεύγοντας από το Βιετνάμ, δεν πήρα μαζί μου μόνο αναμνηστικά. Πήρα την εικόνα ενός λαού που, παρά τις πληγές του παρελθόντος, σε υποδέχεται με το πιο ζεστό χαμόγελο. Από την ομίχλη της Σάπα μέχρι τα φώτα του ποταμού Hoia, το Βιετνάμ είναι μια υπενθύμιση ότι η ομορφιά βρίσκεται στις λεπτομέρειες: σε ένα χαμόγελο, σε μια γεύση, σε μια διαδρομή με το μηχανάκι προς το άγνωστο.
Travel Tip: Μην προσπαθήσετε να δείτε τα πάντα. Το Βιετνάμ θέλει χρόνο για να το «νιώσετε». Επιλέξτε λίγους σταθμούς και αφεθείτε στον ρυθμό τους.
Ακολουθήστε τη Μαρκέλλα Σαράιχα στα social media