«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη: Συνεχίζονται οι παραστάσεις μετά το Πάσχα

Ο Μάνος Καρατζογιάννης, μετά «Το Γάλα», την «Κασέτα» και το «50 χρόνια, μια νύχτα» στο Φεστιβάλ Αθηνών, σκηνοθετεί στη σκηνή του Θεάτρου Σταθμός – έχοντας στη διάθεσή του μια εξαιρετική διανομή και μια δυνατή, δημιουργική ομάδα – το συγκλονιστικό μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», εβδομήντα χρόνια μετά τη βράβευση του συγγραφέα με το Βραβείο Ειρήνης. Το γραμμένο με πόνο, αγάπη και πίστη για τον άνθρωπο έργο του πολυμεταφρασμένου συγγραφέα που έγινε κινηματογραφική ταινία, τηλεοπτική σειρά ακόμα και όπερα στο εξωτερικό, αφηγείται μια ιστορία αγάπης και μίσους, θάρρους και εγκαρτέρησης.

«Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» του Νίκου Καζαντζάκη: Συνεχίζονται οι παραστάσεις μετά το Πάσχα

Σε ένα χωριό υπάρχει το έθιμο να αναβιώνουν τα Πάθη του Χριστού κάθε επτά χρόνια. Ο παπα-Γρηγόρης με τους προεστούς επιλέγουν τα πρόσωπα που θα λάβουν μέρος. Τον Χριστό θα υποδυθεί ο Μανολιός, ένας απλός βοσκός, ο οποίος μετά την επιλογή του θα αρχίσει να αλλάζει προσπαθώντας να φτάσει στην απόλυτη ψυχική και σωματική αγνότητα. Όταν το απόγευμα καταφτάνουν πρόσφυγες από ένα άλλο χωριό, καθώς διώκονται από τους Τούρκους, οι χωριανοί θα διχαστούν, αφού ο παπα-Γρηγόρης και αρκετοί άλλοι ισχυρίζονται ότι φέρνουν μαζί τους τη χολέρα. Οι μόνοι που θα τους βοηθήσουν είναι ο Μιχελής, η Κατερίνα, ο Γιαννακός, ο Κωσταντής κι ο Μανολιός, ο οποίος θα τους υπερασπιστεί μιλώντας για την αξία της αγάπης και τη φιλευσπλαχνία.

Πρόκειται κατ’ ουσία για μια ιχνηλάτηση της συναρπαστικής περιπέτειας του χριστιανικού “μύθου” που αποτυπώνει συμβολικά την προαιώνια, θεμελιακή, μεταφυσική αγωνία του ανθρώπου. Η πρόβα γίνεται παράσταση και η παράσταση μαρτυρία. Γιατί ο ξένος είμαστε εμείς.

Σκηνοθετικό σημείωμα

Παρά τη θεοκρατική του κοσμοθεωρία, η γραφή του Καζαντζάκη έχει στο κέντρο της τον άνθρωπο, το πνεύμα και τη θυσία. Έννοιες τόσο λησμονημένες αλλά και τόσο απαραίτητες στις μέρες μας. Στο συγκεκριμένο μάλιστα έργο του, όσο τον ενδιαφέρει εν σμικρώ ο άνθρωπος άλλο τόσο τον ενδιαφέρει στο σύνολό της η ανθρωπότητα. Κατόρθωσε με τον τρόπο αυτό, η φωνή του να ακουστεί πέρα από τη Σαρακήνα και τη Λυκόβρυση, τους τόπους δράσης δηλαδή της μυθοπλασίας του, σε ολόκληρο τον κόσμο.

Κατά τη ρήση «ουδείς προφήτης εν τη πατρίδι αυτού», Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στη Νορβηγία και στη συνέχεια στη Γαλλία, ενώ στην Ελλάδα εκδόθηκε τρία χρόνια αργότερα, το 1954. Λόγω της απήχησης που απέκτησε διεθνώς, το έργο του Καζαντζάκη μεταφράστηκε σε τουλάχιστον τριαντατέσσερις γλώσσες και αποδόθηκε σε ποκίλες εκδοχές. Το 1957, χρόνο εκδημίας του Καζαντζάκη, ο Τσέχος συνθέτης Bohuslav Martinů το διασκεύασε σε όπερα με τον τίτλο «Το ελληνικό πάθος». Την ίδια χρονιά, ο Ζιλ Ντασέν το μεταφέρει στον κινηματογράφο με τον τίτλο «Αυτός που πρέπει να πεθάνει». Οι New York Times στην κριτική τους για το Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται (The Greek Passion) τον Ιανουάριο του 1954 υμνούν τον Καζαντζάκη, αναφέροντας ότι πλέον δεν είναι τοπικός ή εθνικός συγγραφέας, αλλά ένας παγκόσμιος καλλιτέχνης. O Derek Carver βάσισε στο ομώνυμο βιβλίο το ραδιοφωνικό θεατρικό του έργο «Ουκ ήλθον βαλείν ειρήνην» (Not to Send Peace) που ακούστηκε στη συχνότητα του BBC, ενώ διασκευασμένο σε θεατρική παράσταση ανέβηκε στη Γαλλία, στο Βέλγιο, στη Νορβηγία, στη Σουηδία, στην Αμερική. Πριν από εβδομήντα χρόνια ανέβηκε για πρώτη φορά στο θέατρο του Πεδίον του Άρεως από το “Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο” του Μάνου Κατράκη (στη μνήμη του οποίου είναι αφιερωμένη η παράσταση μας) σε διασκευή του Νότη Περγιάλη και του Γεράσιμου Σταύρου και σε σκηνοθεσία Τάκη Μουζενίδη. Το 1975 γίνεται τηλεοπτική σειρά στην ΕΡΤ από τον Βασίλη Γεωργιάδη. Τελευταίο θεατρικό ανέβασμα στην Αθήνα από τον Κοραή Δαμάτη το 2005.

Μαζί με έναν εξαιρετικό ενδεκαμελή θίασο και μια δυνατή δημιουργική ομάδα, επιχειρούμε να ξαναδιαβάσουμε το Ο Χριστός Ξανασταυρώνεται, δουλεύοντας με περισυλλογή και συλλογικότητα. Στην καινούργια πρωτότυπη διασκευή, νιώθω πως πέρα από το πνεύμα του βιβλίου συνυπάρχουν η νοσταλγία για το χθες – ίσως σ’ αυτό να παίζει ρόλο κι η κρητική μου καταγωγή από τη μεριά της μητέρας μου – αλλά κι ο θυμός για το σήμερα μαζί με την έκδηλη αγωνία για το αύριο. Πάντα υπό τη σκιά της απειλής του εμφύλιου πάθους.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της πολύμηνης προετοιμασίας, αισθανθήκαμε να δοκιμάζεται η πίστη μας σε οτιδήποτε. Κι όσο κι αν νιώθαμε την πίστη μας να κλονίζεται, επέστρεφα πάντα στα λόγια του Αλέξη Μινωτή για τον συντοπίτη του Νίκο Καζαντζάκη: «Έβαλε τον εαυτό του κάτω εξήντα χρόνια μοναξιάς, τον έστιψε, κι έβγαλε την καλύτερη σταγόνα που έχουμε. Κι αν ακόμα αρνηθείς όλο του το έργο, μένει ο ίδιος ο άνθρωπος» (Αλέξης Μινωτής, Η εποχή μας είναι τραγική χωρίς να το ξέρει, Μετρονόμος 2026).

TΑΥΤΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Διασκευή – σκηνοθεσία: Μάνος Καρατζογιάννης

Ερμηνεύουν (αλφαβητικά): Ηλέκτρα Γεννατά, Βαγγέλης Ζάπας, Μάνος Καρατζογιάννης, Πάνος Κούλης, Έλενα Μαυρίδου, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Μιχαήλ – Εφραίμ Τσουμπός, Κώστας Φαλελάκης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης, Θανάσης Χαλκιάς, Στράτος Χρήστου

Κίνηση: Ζωή Χατζηαντωνίου

Μουσική: Γιώργος Μαυρίδης

Σκηνικά: Ναταλία Αστυπαλίτη, Δήμητρα Σαρρή

Κοστούμια: Δήμητρα Σαρρή, Βασιλική Σύρμα

Σχεδιασμός φωτισμών: Λάμπρος Παπούλιας

Κατασκευή μασκών: Μάρθα Φωκά

Βοηθός σκηνοθέτη: Μιχαήλ – Εφραίμ Τσουμπός

Φωτογραφίες: Ελίνα Γιουνανλή

Βίντεο προώθησης: Ηλίας Μόσχοβας

Παραγωγή: Πολιτισμός Σταθμός Θέατρο, Καλυψώ Παραγωγές

Τrailer: https://www.youtube.com/watch?v=UXUkMUb4yqc&feature=youtu.be

Είπαν για την παράσταση

“Ο Χριστός ξανασταυρώνεται” του Νίκου Καζαντζάκη στο θέατρο Σταθμός, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη. Είναι η τρίτη παραγωγή δραματοποίησης του περίφημου μυθιστορήματος (με πρώτη το 1956 από το Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη, την οποία γνωρίζω – υπάρχει στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών ΕΚΠΑ) και τη θεωρώ εξαιρετική. Εννοείται ότι ο Μάνος παίζει τον Μανολιό. Έχει ενοφθαλμίσει στοιχεία και από άλλα έργα του Καζαντζάκη και αρκετή από τη φιλοσοφική και μεταφυσική διάσταση που πάντα είναι καζαντζακικό στοιχείο. Ο θίασος είναι εξαιρετικός και παίζει με ένταση και πάθος. Το παρακολούθησα απνευστί κι ας ξέρω περίπου απέξω όλα τα έργα του Καζαντζάκη. Όσοι πιστοί προσέλθετε!!!

Κυριακή Πετράκου, Ομότιμη καθηγήτρια στο Tμήμα Θεατρικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Aθηνών

Μια παράσταση που δεν την παρακολουθείς απλώς αλλά τη βιώνεις: Η παράσταση «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται», δεν αναφέρεται μόνο στην πίστη αλλά στον φόβο και τη δύναμη της μάζας, οδηγώντας σε έναν βαθύ, προσωπικό αναστοχασμό. Με εξαιρετικές ερμηνείες, λιτή αλλά ουσιαστική σκηνοθεσία και μια έντονη αίσθηση τελετουργίας, η παράσταση αφήνει έντονο ”αποτύπωμα”. Τελικά… ο «ξένος» είναι πάντα ο άλλος ή μήπως εμείς;

Βαγγέλης Λιακόγκονας, SΚΑΙ.gr

Γιατί η διασκευή του Μάνου Καρατζογιάννη είναι εξαιρετικά προσεγμένη, διαφυλάττει όλο το πνεύμα του Καζαντζάκη, σκιαγραφεί καθαρά τους ήρωες, αναδεικνύει την πλοκή ενώ η σκηνοθεσία του είναι καθαρή, γρήγορη, εύστοχη. Ο ίδιος κρατά για τον εαυτό του τον ρόλο του Μανολιού με στιβαρότητα. Γιατί έχει έναν εξαιρετικό θίασο ηθοποιών που έχουν στηρίξει αυτή την παράσταση συνόλου υποδειγματικά, που εναλλάσσονται σε ρόλους, ατμόσφαιρες και καταστάσεις χωρίς την παραμικρή δυσκολία. Γιατί η Ελένα Μαυρίδου είναι βαθιά συγκινητική και υπέροχα εύθραυστη. Γιατί η Γυναίκα της Ηλέκτρας Γεννατά κουβαλά τη μνήμη των συλλογικών μας τραυμάτων. Γιατί το Γιουσουφάκι του Μιχαήλ Εφραίμ μας τρυφέρεψε κι εμάς με το τραγούδι του και το φανταστήκαμε στο μπαλκονάκι να μασάει τη μαστίχα του. Γιατί ο Δάσκαλος του Βαγγέλη Ζάπα έχει καθαρότητα και δύναμη μέσα στην αδυναμία του να υψώσει το ανάστημά του στο κατεστημένο ενώ ο Κωνσταντής του φλέγεται να «σωθεί». Γιατί ο Πάνος Κούλης ως Μιχελής διαγράφει με αποφασιστικότητα μια τροχιά ψυχής που παλεύει να κρατηθεί στην ανθρωπιά. Γιατί ο Σπύρος Μαραγκουδάκης στον ρόλο του Ιούδα έφερε τους δαίμονες του επί σκηνής. Γιατί ο Κώστας Φαλελάκης είναι ένας οργισμένος Αγάς γεμάτος ρωγμές ανθρωπιάς, ένας Πατριαρχέας άσπλαχνος, αφιερωμένος στο προσωπικό συμφέρον και ο ίδιος σε μία από τις καλύτερες στιγμές του. Γιατί ο Γιαννακός του Πολύκαρπου Φιλιππίδη είναι μια καθαρή δύναμη.

Γιατί ο Παπά-Γρηγόρης του Θανάση Χαλκιά είναι η επιτομή της υποκρισίας. Γιατί ο Γερό Λαδάς του Στράτου Χρήστου φέρνει εξαιρετικά, σχεδόν σπαρακτικά, την τσιγκουνιά – κυρίως – ψυχής.

Ειρήνη Μουντράκη, https://greek–theatre.gr/critique/γιατί-ο-χριστός-ξανασταυρώνεται-στ

Το έργο ανεβαίνει στο θέατρο Σταθμός με έναν εξαιρετικό 11μελή θίασο, όπου έχουν καταφέρει όλοι να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό ερμηνευτικά.

Νόρα Ράλλη, Εφημερίδα των Συνατακτών, 10/04/2026

Η ευαισθησία της σκηνοθετικής ματιάς του Μάνου Καρατζογιάννη, δημιουργεί πάνω στη σκηνή έναν κόσμο αυθεντικά καζαντζακικό, κάτι που με αιχμαλώτισε από το πρώτο λεπτό της παράστασης. Ο σκηνοθέτης μπαίνει στην ψυχή του συγγραφέα κι επικοινωνούν μ’ έναν τρόπο που δεν γνωρίζω αλλά γίνομαι αποδέκτης του αποτελέσματος. Τα σκηνικά των Ναταλίας Αστυπαλίτη και Δήμητρας Σαρρή, είναι λιτά, αποτυπώνοντας την εποχή αλλά και γιατί ο Καζαντζάκης είναι κυρίως Λόγος με αποθηκευμένα μέσα του όλα τα συναισθήματα, το πάθος και τη φιλοσοφία αυτού του Μεγάλου Ανθρώπου.
Στο ίδιο μοτίβο κινούνται και τα κοστούμια των Δήμητρας Σαρρή και Βασιλικής Σύρμα. Οι φωτισμοί του Λάμπρου Παπούλια, σκοτεινοί στην αρχή, εντείνουν τη λάμψη τους ακολουθώντας την αφύπνιση του Μανολιού κι όσων αγγίχτηκαν από την Χριστική Συνειδητότητα και σκοτεινιάζουν από τις μαύρες διαθέσεις αυτών που κυβερνούν το χωριό, τον τόπο και τον κάθε τόπο αυτού του πλανήτη. Ο Μανωλιός επιλέγεται να αναπαραστήσει τον Χριστό κι ο Μάνος Καρατζογιάννης μεταμορφώνεται εκπληκτικά από το απλό αμόρφωτο αγόρι, σε έναν φάρο φωτός, αγάπης κι ενότητας, σε έναν καθοδηγητή ψυχών, με τα λόγια και τις πράξεις του. Σε μια συγκλονιστική ερμηνεία ο Καρατζογιάννης ενσαρκώνει το όραμα του Καζαντζάκη για τον Νέο Άνθρωπο, που πιστεύω ότι θα είναι και το επόμενο πρότυπο του κόσμου μας, αφού ξεπεράσουμε αισίως την παρούσα δυστοπική κατάσταση. Μαζί του ένα καστ εξαιρετικών ερμηνευτών, που δεν ερμηνεύουν απλά. Γίνονται οι κάτοικοι του χωριού, ενσωματώνουν τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των προσώπων του έργου και μας δίνουν ένα αποτέλεσμα άψογο μέσα στην αληθινότητα του. Μερικοί σε πάνω από έναν ρόλους, μεταμορφώνονται θαυμαστά σε κλάσματα του δευτερολέπτου, αλλάζοντας ρούχα και ψυχολογίες. (..) Άξιο εντυπωσιασμού το γεγονός ότι πάνω στη σκηνή επικρατεί ένα χάος λόγω του ύφους του έργου και πίσω από αυτό μια αρμονία λόγω της σκηνοθετικής ευφυίας και με την σημαντική συμβολή της Ζωής Χατζηαντωνίου στην κίνηση. Ατμοσφαιρική η μουσική του Γιώργου Μαυρίδη, σεβαστική, σαν να συνοδεύει μια ιερή πομπή, παραπέμπει σε περιβάλλον κάποιου από τα ιερά μας αρχαιοελληνικά Μυστήρια. (..) Η παράσταση Ο Χριστός ξανασταυρώνεται, είναι ένα γλαφυρό ζωντάνεμα του βιβλίου του Καζαντζάκη, γεμάτο σεβασμό κι αυτό είναι που την κάνει μοναδική. Από το πρώτο της λεπτό νοιώθεις σαν να μπαίνεις σε ναό κι αυτό είναι που την κάνει σπουδαία.
Ιερότητα και σεβασμός είναι τα δομικά υλικά της σκηνοθετικής δουλειάς καθώς και οι δυνατοί συντελεστές της. Τα πανανθρώπινα μηνύματα που δίνει είναι σαν σπίθες φωτός μέσα σε χαλεπούς καιρούς και η απεύθυνσή της έχει τεράστια εμβέλεια.

Λένα Σάββα, https://www.xn--mxahi4ajr.gr/eidame/item/6434-eidame-o-xristos-ksanastavronete-sto-theatro-stathmos.html

Η θεατρική μεταφορά του «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται» στο Θέατρο Σταθμός, σε διασκευή και σκηνοθεσία του Μάνου Καρατζογιάννη, αποτελεί ένα απαιτητικό εγχείρημα που αντιμετωπίζεται με σοβαρότητα και καθαρή πρόθεση. Η σκηνική αφήγηση διατηρεί τη συνοχή της και αποδίδει με σαφήνεια τον πυρήνα του έργου του Νίκου Καζαντζάκη, χωρίς να χάνει τον προσανατολισμό της μέσα στην πολυπλοκότητα της ιστορίας. Η παράσταση αναδεικνύει τις βασικές γραμμές των χαρακτήρων και τις μεταξύ τους συγκρούσεις, δίνοντας χώρο στους ηθοποιούς να κινηθούν με μέτρο και συνέπεια. Οι ερμηνείες λειτουργούν υποστηρικτικά προς το σύνολο, χωρίς εξάρσεις, υπηρετώντας τη δραματουργία και το ηθικό βάρος του έργου. Η παρουσία του ίδιου του σκηνοθέτη επί σκηνής εντάσσεται οργανικά στη ροή, χωρίς να διαταράσσει την ισορροπία. Η χρήση ποιητικών κειμένων λειτουργεί ως διακριτικός σχολιασμός και ενισχύει τη θεματική της παράστασης, συνδέοντας το έργο με μια ευρύτερη ελληνική πνευματική παράδοση. Το αποτέλεσμα παραμένει συγκροτημένο, με ρυθμό και εσωτερική συνοχή. Πρόκειται για μια παράσταση που προσεγγίζει με σεβασμό το πρωτότυπο έργο και αναδεικνύει τα διαχρονικά του ζητήματα: την ευθύνη, τη στάση απέναντι στον «άλλο» και τη δυσκολία της ηθικής επιλογής. Μια λιτή και ουσιαστική πρόταση, που απευθύνεται σε θεατές που αναζητούν καθαρό λόγο και σταθερή σκηνική γραφή.

Openmind, https://theatromusicbooks.blogspot.com/2026/04/blog-post_7.html?m=1

Είχα τη χαρά να δω τη γενική δοκιμή και να θαυμάσω για ακόμα μια φορά την προσέγγιση του Μάνου Καρατζογιάννη που σκηνοθετικά πιστεύω με αυτή την παράσταση ανέβηκε ένα σκαλοπάτι. Για να ξεκινήσω και να ολοκληρώσω ταυτόχρονα και μόνο η επιλογή του έργου που αποδώθηκε σε μια ιδανική διασκευή, πολύ θεατρική που εξυπηρετούσε την σκηνοθετική του ματιά, σε μια εποχή ανάγκης του ελληνικού ποιητικού λόγου είναι άξια κάθε εύνοιας. Πολλά συγχαρητήρια στους ηθοποιούς που στήριξαν το όραμά του γεμίζοντάς μας με εικόνες ανθολογίας και έμπνευσης.

Ηλίας Μαλανδρής, 9/04/2026

Μια ιστορία που καίει ξανά, σήμερα. Με σεβασμό στη ρίζα του έργου και τόλμη στο σήμερα, ο Μάνος Καρατζογιάννης μαζί με μια άξια ομάδα τιμούν μια ιστορία που δεν έπαψε ποτέ να μένει διαχρονική. Σε μια εποχή που δεν σταματά να κατηγορεί όσους τολμούν να μπουν στα βαθιά για να πουν την αλήθεια.

Πάνος Σταματόπουλος, 9/04/2026

Ένας θίασος έντεκα εξαιρετικών ηθοποιών γίνεται μια γροθιά επί σκηνής, υπηρετώντας μια σκηνοθεσία δωρική, mimimal, και απόλυτα εστιασμένη στην ανθρώπινη ψυχή και τη σκληρότητα της κοινωνικής υποκρισίας. Μια εμπειρία βαθιά συγκινητική που σε φέρνει σε επαφή με τα δικά σου ερωτήματα.

Book. _ stories, 8/04/2026

Μια παράσταση ουσιαστική και βαθιά ανθρώπινη ζήσαμε την Μ. Τετάρτη στο θέατρο Σταθμός. Η σκηνοθεσία κινείται με λιτότητα και σεβασμό στο κείμενο, αφήνοντας χώρο στους ηθοποιούς να αναδείξουν τα μεγάλα ηθικά διλήμματα του έργου. Οι ερμηνείες κινούνται σε υψηλό επίπεδο, δίνοντας ρυθμό και ένταση, κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον ένα δεμένο σύνολο που υπηρετεί με συνέπεια το έργο και αναδεικνύει τη διαχρονική του δύναμη. Μια παράσταση που συνομιλεί με το σήμερα, φωτίζοντας με καθαρότητα τα διαχρονικά ερωτήματα για την πίστη, την ευθύνη και την ανθρωπιά.

Χρυσούλα Ζαφειράκη, Φιλότεχνος, 10/04/2026

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

Με την υποστήριξη του ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ

Η παράσταση πραγματοποιείται υπό την αιγίδα και με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Πρεμιέρα: Σάββατο 28 Μαρτίου στις 21:00

Παραστάσεις: Κάθε Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 18:00

Μεγάλη Δευτέρα, Μεγάλη Τρίτη και Μεγάλη Τετάρτη στις 20:30

Εισιτήρια: Εισιτήρια: Κανονικό: 17€, Φοιτητικό: 15€,

Μειωμένο (Άνω των 65, Ανέργων, ΑμεΑ) και Ομαδικό (15 άτομα+): 12€, Ατέλεια: 10€

Εarly bird:10 €

Προπώληση: https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/o-xristos-ksanastauronetai/