Υπάρχουν κάποιες νύχτες που δεν καταγράφονται απλώς στο ημερολόγιο του καλοκαιριού, αλλά χαράσσονται ανεξίτηλα στη μνήμη. Η συναυλία των ΠΥΞ ΛΑΞ στο Κατράκειο Θέατρο Νίκαιας το βράδυ της 9ης Σεπτεμβρίου ήταν ακριβώς μια τέτοια στιγμή. Ένα θέατρο που ασφυκτιούσε από ζωή, μια λαοθάλασσα που κατέκλυσε κάθε γωνιά του βράχου, από τα πρώτα διαζώματα μέχρι τα πιο ψηλά σκαλοπάτια, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα ηλεκτρισμένη, γεμάτη αναμονή, νοσταλγία και αγνή, ανεπιτήδευτη αγάπη.
Νύχτα γεμάτη φως και μνήμες: Οι ΠΥΞ ΛΑΞ “πλημμύρισαν” το Κατράκειο με συναισθήματα
Από νωρίς το απόγευμα, οι δρόμοι γύρω από το θέατρο πρόδιδαν αυτό που ερχόταν. Το Κατράκειο «πλημμύρισε» από κόσμο. Το πιο συγκλονιστικό, όμως, δεν ήταν ο αριθμός των θεατών, αλλά οι ηλικίες τους. Δίπλα-δίπλα έβλεπες ανθρώπους που μεγάλωσαν με τις κασέτες των ΠΥΞ ΛΑΞ τη δεκαετία του ’90, γονείς που κρατούσαν από το χέρι τα παιδιά τους, αλλά και έφηβους που δεν είχαν καν γεννηθεί όταν γράφτηκαν αυτά τα τραγούδια, κι όμως τα τραγουδούσαν στίχο προς στίχο, με τα μάτια κλειστά. Είναι αληθινά αξιοθαύμαστο το πώς αυτό το συγκρότημα συνεχίζει να συγκεντρώνει τόσο πολύ κόσμο, λειτουργώντας ως ο απόλυτος συνδετικός κρίκος ανάμεσα σε διαφορετικές γενιές. Οι ΠΥΞ ΛΑΞ δεν είναι απλώς μια μπάντα· είναι ένας κοινός κώδικας επικοινωνίας, μια μουσική πατρίδα στην οποία επιστρέφουμε όλοι για να νιώσουμε πάλι παιδιά.
Όταν τα φώτα της σκηνής άναψαν και οι πρώτες συγχορδίες αντήχησαν στον επιβλητικό βράχο της Νίκαιας, ένα αυθόρμητο ξέσπασμα δέους κάλυψε τον χώρο. Η ενέργεια που απελευθερώθηκε ήταν σχεδόν σωματική. Ο Φίλιππος Πλιάτσικας και ο Μπάμπης Στόκας, με την οικειότητα και την αυθεντικότητα που τους διακρίνει δεκαετίες τώρα, μας καλωσόρισαν σε μια γιορτή που δεν είχε ίχνος δηθενισμού.
Η βραδιά απέκτησε μια ιδιαίτερη, φρέσκια δυναμική με τις εξαιρετικές συμμετοχές της Μαριάννας Κατσιμίχα και του Ορέστη Ντάντου. Η παρουσία τους στη σκηνή δεν ήταν απλώς μια τυπική φιλική συμμετοχή, αλλά μια ουσιαστική καλλιτεχνική συνομιλία. Η Μαριάννα Κατσιμίχα, με τη δωρική, γεμάτη συναίσθημα φωνή της, χάρισε στιγμές αληθινής κατάνυξης, ενώ η ερμηνευτική της ευαισθησία έδεσε αρμονικά με τον στιβαρό ροκ ήχο της μπάντας.
Απ’ την άλλη, ο Ορέστης Ντάντος, ένας από τους πιο ουσιαστικούς τραγουδοποιούς της γενιάς του, έφερε στη σκηνή τη δική του αλήθεια, την αμεσότητα και τον δυναμισμό του, καθηλώνοντας το κοινό και αποδεικνύοντας ότι το καλό ελληνικό τραγούδι έχει συνέχεια και συνέπεια.
Πίσω όμως από την καθηλωτική ερμηνεία της σκηνής, υπήρχε η ραχοκοκαλιά αυτής της γιορτής: μια μπάντα αποτελούμενη από εξαιρετικούς, δεξιοτέχνες μουσικούς που έδιναν παλμό και ψυχή σε κάθε νότα. Ο συμπαγής, δεμένος ήχος τους δεν ήταν απλώς ένα συνοδευτικό χαλί, αλλά ο πραγματικός κινητήρας της βραδιάς. Με εκρηκτικά σόλο που ξεσήκωναν τις κερκίδες, καθηλωτικό ρυθμό που έκανε το έδαφος να σείεται και απίστευτη αλληλεπίδραση μεταξύ τους, οι μουσικοί απέδειξαν τι σημαίνει απόλυτη χημεία πάνω στη σκηνή. Έδωσαν νέα πνοή στα ιστορικά τραγούδια του συγκροτήματος, μπολιάζοντάς τα με σύγχρονο ηλεκτρισμό και μουσική αμεσότητα που απογείωσε τη συνολική εμπειρία.
Όσο η ώρα περνούσε, τα στεγανά ανάμεσα στη σκηνή και την κερκίδα κατέρρεαν. Τραγούδια-σταθμοί όπως το «Δεν θα δακρύσω πια για σένα», το «Πούλα με» και το «Μοναξιά μου όλα» δεν ακούστηκαν απλώς· βιώθηκαν. Χιλιάδες χέρια υψώθηκαν στον αέρα, χιλιάδες φωνές ενώθηκαν σε μία τεράστια χορωδία που σκέπαζε τις κιθάρες.
Στα σκοτεινά διαζώματα, έβλεπες μάτια βουρκωμένα, ανθρώπους να αγκαλιάζονται σφιχτά, παρέες να γίνονται ένα και άγνωστους μεταξύ τους θεατές να μοιράζονται το ίδιο χαμόγελο. Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη με μια σπάνια συναισθηματική πυκνότητα — μια αίσθηση ότι εκείνη τη στιγμή, όλοι μας μοιραζόμασταν τις ίδιες αναμνήσεις, τους ίδιους έρωτες, τις ίδιες ματαιώσεις και τις ίδιες ελπίδες.
Το Κατράκειο δεν φιλοξένησε απλώς μια ακόμα καλοκαιρινή συναυλία. Ήταν μια τελετή συλλογικής ψυχοθεραπείας και εκτόνωσης. Το μυστικό των ΠΥΞ ΛΑΞ δεν έγκειται μόνο στην τεράστια προίκα των τραγουδιών τους, αλλά στον τρόπο με τον οποίο καταφέρνουν, τόσα χρόνια μετά, να κρατούν το συναίσθημα ολοζώντανο και ατόφιο. Δεν πουλούν νοσταλγία· προσφέρουν καταφύγιο. Όταν η συναυλία έφτασε στο τέλος της και τα φώτα άναψαν για την αποχώρηση, κανείς δεν βιαζόταν να φύγει. Ο κόσμος κατέβαινε αργά τα σκαλιά του θεάτρου, ψιθυρίζοντας ακόμα τους στίχους, με αυτή την γλυκιά ζάλη και την πληρότητα που σου αφήνει μόνο η πραγματικά μεγάλη τέχνη. Φύγαμε από τη Νίκαια με την καρδιά γεμάτη, έχοντας πάρει μαζί μας μια πολύτιμη υπενθύμιση: όσο υπάρχουν νύχτες σαν τη χθεσινή, όσο υπάρχουν τραγούδια που ενώνουν τις γενιές και μας κάνουν να τραγουδάμε μαζί, τίποτα δεν έχει χαθεί οριστικά.