Το σκοτάδι στους πρόποδες του βουνού δεν είναι ποτέ απόλυτο. Είναι γεμάτο από τους ήχους της ζούγκλας και τους ψιθύρους των οδηγών που ετοιμάζουν τα σακίδια. Στα 1.800 μέτρα, η υγρασία της Τανζανίας σου τυλίγει το δέρμα σαν μια ζεστή, υγρή κουβέρτα. Όμως, κοιτάζοντας ψηλά, εκεί που το Uhuru Peak κρύβεται πίσω από τα σύννεφα, ξέρεις ότι σε λίγες μέρες η ζέστη θα είναι μια μακρινή ανάμνηση και το οξυγόνο ένα ακριβό προνόμιο.
Ο Θανάσης Χτενάς ανέβηκε στο Κιλιμάντζαρο και μας μεταφέρει την εμπειρία του!
Η ανάβαση στο Κιλιμάντζαρο δεν είναι απλώς μια ορειβατική διαδρομή· είναι ένα ταξίδι μέσα από πέντε διαφορετικά οικοσυστήματα, μια συμπυκνωμένη εκδοχή της γήινης χλωρίδας που ξεκινά από το τροπικό δάσος και καταλήγει στην αρκτική έρημο.
Η ζούγκλα και η σιωπή του “Pole Pole”
Τις πρώτες δύο ημέρες, το μονοπάτι ελίσσεται μέσα από μια οργιώδη βλάστηση. Δέντρα καλυμμένα με βρύα, φτέρες που φτάνουν το μπόι ανθρώπου και ο ήχος των πιθήκων Colobus που σε παρακολουθούν από ψηλά. Εδώ έμαθα τη σημαντικότερη φράση των Σουαχίλι: “Pole Pole” (σιγά-σιγά). Στο βουνό αυτό, η ταχύτητα είναι ο εχθρός σου. Το σώμα χρειάζεται χρόνο για να καταλάβει ότι η πίεση πέφτει. Οι οδηγοί μας, άνθρωποι με πρόσωπα σμιλεμένα από τον άνεμο, μας θύμιζαν συνεχώς να πίνουμε νερό – τέσσερα με πέντε λίτρα την ημέρα. Το νερό δεν είναι μόνο για τη δίψα· είναι το καύσιμο που κρατά το αίμα σου ρευστό καθώς το οξυγόνο λιγοστεύει.
Η εγκατάλειψη του πράσινου
Καθώς περνάμε τα 3.000 μέτρα, το σκηνικό αλλάζει δραματικά. Η ζούγκλα δίνει τη θέση της στη χαμηλή βλάστηση και τα εμβληματικά Dendrosenecio – γιγάντια φυτά που μοιάζουν με προϊστορικούς κάκτους. Το τοπίο γίνεται απόκοσμο. Εδώ, το σύννεφο δεν είναι πάνω από το κεφάλι σου, αλλά κάτω από τα πόδια σου Το βράδυ στο Barranco Camp, με θέα το επιβλητικό Barranco Wall, ένιωσα για πρώτη φορά τη μικρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Η σιωπή εδώ πάνω έχει βάρος. Δεν υπάρχουν πουλιά, δεν υπάρχει θρόισμα φύλλων. Υπάρχει μόνο ο ήχος της δικής σου ανάσας, που γίνεται όλο και πιο ρηχή.
Το Barranco Wall και η ψυχολογική καμπή
Η τέταρτη μέρα ξεκινά με την αναρρίχηση στο “Τείχος”. Δεν χρειάζονται σχοινιά, αλλά χρειάζεται να χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου. Υπάρχει ένα σημείο που το λένε “Kissing Stone”, γιατί πρέπει να κολλήσεις το σώμα σου πάνω στο βράχο για να περάσεις. Εκεί, στα 4.200 μέτρα, άρχισαν οι πρώτοι πονοκέφαλοι. Η νόσος του υψομέτρου δεν κάνει διακρίσεις στη φυσική κατάσταση. Είναι ένας εσωτερικός διάλογος ανάμεσα στο πείσμα και τη βιολογία. Το βράδυ στο Barafu Camp (4.673μ.), το “Στρατόπεδο του Πάγου”, η θερμοκρασία πέφτει κάτω από το μηδέν. Το φαγητό δεν έχει πια γεύση· η ενέργεια καταναλώνεται μόνο για να μείνεις ζεστός μέσα στον υπνόσακο.
Η νύχτα της κορυφής: Η τελική αναμέτρηση
Η αφύπνιση έγινε στις 23:00. Μετά από ένα φλιτζάνι τσάι και μερικά μπισκότα που δύσκολα κατέβαιναν, ξεκινήσαμε την τελική ανάβαση στο απόλυτο σκοτάδι. Μια σειρά από φακούς κεφαλής σχημάτιζε ένα φωτεινό φίδι πάνω στην απότομη πλαγιά από ηφαιστειακή στάχτη.
Αυτές οι έξι ώρες μέχρι την κορυφή είναι οι πιο δύσκολες της ζωής μου. Κάθε βήμα απαιτεί συνειδητή προσπάθεια.
* Εισπνοή. 2. Βήμα. 3. Εκπνοή. Στα 5.700 μέτρα, στο Stella Point, το φως της αυγής άρχισε να βάφει τον ορίζοντα με ένα βαθύ πορτοκαλί χρώμα. Η κούραση εξατμίστηκε μπροστά στο θέαμα των παγετώνων. Οι αιώνιοι πάγοι του Κιλιμάντζαρο, που δυστυχώς λιώνουν χρόνο με το χρόνο, έλαμπαν σαν τεράστια διαμάντια μέσα στην έρημο του υψιπέδου.
Η στέγη της Αφρικής
Όταν τελικά φτάσαμε στο Uhuru Peak (5.895μ.), δεν υπήρχαν πανηγυρισμοί. Μόνο δάκρυα που πάγωναν στα μάγουλα και μια βαθιά αίσθηση γαλήνης. Στεκόμουν στο ψηλότερο σημείο μιας ολόκληρης ηπείρου. Κάτω από τα πόδια μου, η Αφρική απλωνόταν μέχρι το άπειρο, κρυμμένη κάτω από ένα λευκό πέπλο συννέφων. Το οξυγόνο εκεί πάνω είναι 50\% λιγότερο από ό,τι στην επιφάνεια της θάλασσας. Η σκέψη θολώνει, αλλά η καρδιά χτυπά με μια πρωτόγνωρη περηφάνια. Δεν “κατέκτησα” το βουνό – κανείς δεν κατακτά το Κιλιμάντζαρο. Το βουνό απλώς μου επέτρεψε να σταθώ για λίγα λεπτά στην κορυφή του και να δω τον κόσμο από μια άλλη οπτική γωνία.
Συμβουλές για τον μελλοντικό ορειβάτη
Αν σκέφτεστε να το επιχειρήσετε, κρατήστε αυτά:
- Εστιάστε στην αερόβια αντοχή και το περπάτημα με βάρος.
- Επενδύστε σε καλά παπούτσια και layering (πολλά στρώματα ρούχων).
- Το βουνό κερδίζεται με το μυαλό, όχι μόνο με τα πόδια.
Η κατάβαση ήταν μια γρήγορη επιστροφή στη ζωή. Καθώς το οξυγόνο επέστρεφε στα πνεύμονά μου, ένιωθα κάθε κύτταρο του σώματός μου να ξυπνά. Το Κιλιμάντζαρο δεν σε αλλάζει μόνο επειδή έφτασες ψηλά, αλλά επειδή σου έδειξε πόσα μπορείς να αντέξεις όταν το “Pole Pole” γίνεται τρόπος ζωής.