Αν υπάρχει ένα μέρος στην Αθήνα όπου οι αναμνήσεις μοιάζουν να αιωρούνται πάνω από την πόλη, αυτό είναι ο λόφος του Λυκαβηττού. Και αν υπάρχει ένα συγκρότημα που έχει ντύσει με τις μελωδίες του τις πιο γλυκόπικρες νύχτες της νιότης μας, αυτοί είναι οι Πυξ Λαξ. Το να ανηφορίζεις το γεμάτο σκόνη και προσμονή μονοπάτι για το εμβληματικό θέατρο είναι από μόνο του μια ιεροτελεστία. Όμως, η συγκεκριμένη βραδιά δεν ήταν απλώς άλλη μία συναυλία. Ήταν μια συνάντηση ηλεκτρική, μια ζεστή αγκαλιά στο παρελθόν, με ένα βλέμμα γεμάτο υπόσχεση για το μέλλον.
Το φως του Λυκαβηττού: Εκεί που οι Πυξ Λαξ και η Μαριάνα Κατσιμίχα ένωσαν το χθες με το σήμερα
Ο ήλιος είχε αρχίσει να κρύβεται πίσω από την τσιμεντένια θάλασσα της Αττικής, βάφοντας τον ουρανό με εκείνο το βαθύ πορφυρό χρώμα που μοιάζει με εισαγωγή σε τραγούδι του Μπάμπη Στόκα και του Φίλιππου Πλιάτσικα. Το θέατρο γεμάτο. Άνθρωποι κάθε ηλικίας: σαραντάρηδες που μεγάλωσαν με την «Υπομονή» στα walkman τους, αλλά και εικοσάρηδες που ανακάλυψαν τις «Παλιές Αγάπες » μέσα από το Spotify.
Όταν τα φώτα έσβησαν και οι πρώτες νότες από τα πλήκτρα και τις κιθάρες σκέπασαν τον Λυκαβηττό, ένα ρίγος πέρασε απ’ άκρη σ’ άκρη στις κερκίδες.
«Μοναξιά μου όλα», «Δεν θα δακρύσω πια για σένα», «Πούλα με». Τα τραγούδια κυλούσαν σαν το νερό, και η φωνή του κόσμου γινόταν ένα με τη βραχνάδα του Μπάμπη και την εφηβική ορμή του Φίλιππου.
Κι ενώ το συναίσθημα είχε ήδη χτυπήσει κόκκινο, η σκηνή άλλαξε φωτισμό. Ο Φίλιππος Πλιάτσικας πήρε το μικρόφωνο και με έναν τόνο γεμάτο σεβασμό και συγκίνηση, καλωσόρισε μια φωνή που κουβαλάει στις αποσκευές της μια τεράστια μουσική κληρονομιά. Τη Μαριάνα Κατσιμίχα . Το επώνυμο και μόνο προκάλεσε ένα αυθόρμητο, παρατεταμένο χειροκρότημα. Οι αδελφοί Κατσιμίχα, άλλωστε, αποτελούν το έτερο μισό της εφηβείας μας, και η παρουσία της Μαριάνας στη σκηνή έμοιαζε με μια γέφυρα ανάμεσα σε δύο κόσμους που πάντα επικοινωνούσαν.
Όταν η Μαριάνα στάθηκε μπροστά στο μικρόφωνο, η ατμόσφαιρα άλλαξε. Δεν προσπάθησε να μιμηθεί κανέναν. Με μια φωνή καθαρή, γεμάτη συναίσθημα και μια εσωτερική δύναμη που καθήλωσε το κοινό, έφερε μια δική της, ολόφρεσκη αύρα στα κομμάτια.
Η σύμπραξή της με τους Πυξ Λαξ σε τραγούδια-σταθμούς ήταν η πιο βιωματική στιγμή της βραδιάς. Όταν ακούστηκαν οι πρώτες συγχορδίες από το «Ανόητες Αγάπες», ένιωθες ότι ο χρόνος σταμάτησε. Η ερμηνεία της, δίπλα στους Πυξ Λαξ και στο Ανόητες Αγάπες, δημιούργησε μια συγκλονιστική αντίθεση: από τη μία η έμπειρη, ροκ φωνή και από την άλλη η αιθέρια, αλλά γεμάτη συναίσθημα παρουσία της Μαριάνας.
Σε όλη τη διάρκεια της συναυλίας υπήρχε αληθινή αγάπη στη σκηνή, ένας αμοιβαίος σεβασμός που μεταδόθηκε αμέσως στις κερκίδες. Στο «Υπάρχουν χρυσόψαρα εδώ», τα φώτα των κινητών (και μερικοί παραδοσιακοί αναπτήρες) μετέτρεψαν τον Λυκαβηττό σε έναν έναστρο ουρανό, χαμηλωμένο πάνω από τα κεφάλια μας.
Κοιτάζοντας γύρω μου, έβλεπα δάκρυα στα μάτια ανθρώπων που ίσως είχαν χρόνια να νιώσουν έτσι. Αυτή είναι, εξάλλου, η δύναμη των Πυξ Λαξ: σε κάνουν να ξεχνάς την καθημερινότητα, τα ζόρια, την κούραση, και σε επιστρέφουν στην πιο αγνή εκδοχή του εαυτού σου.
Η συναυλία έκλεισε, όπως πάντα, με μια υπόσχεση. Με το «Μια Συνουσία Μυστική» να τραγουδιέται από χιλιάδες στόματα, οι καλλιτέχνες υποκλίθηκαν κάτω από το χειροκρότημα που έμοιαζε να μην θέλει να σταματήσει.
Κατηφορίζοντας τον λόφο, με τα αυτιά να βουίζουν ακόμα από τα ντραμς και την καρδιά γεμάτη, ένιωθα μια περίεργη πληρότητα. Η Αθήνα στα πόδια μας έμοιαζε πιο όμορφη, πιο υποφερτή. Οι Πυξ Λαξ μας απέδειξαν για άλλη μια φορά ότι είναι ανθεκτικοί στον χρόνο. Με το ήθος και την ταπεινότητα που τους χαρακτηρίζει όλα αυτά τα χρόνια μας σύστησαν επί σκηνής την μπάντα τους. Τους εξαιρετικούς μουσικούς τους. Έτσι και αλλιώς οι ομάδες γράφουν ιστορία.
Και η Μαριάνα Κατσιμίχα μας θύμισε ότι η καλή μουσική δεν χάνεται· περνάει από γενιά σε γενιά, αλλάζει μορφή, αλλά κρατάει την ίδια πάντα φλόγα αναμμένη. Ήταν μια νύχτα που δεν θα ξεχάσουμε εύκολα. Μια νύχτα που ο Λυκαβηττός έγινε, έστω και για λίγο, το κέντρο του δικού μας, ρομαντικού σύμπαντος.