Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που δεν χρειάζεται να φωνάξουν για να ακουστούν. Η μουσική τους μπαίνει αθόρυβα στην καθημερινότητά μας, ντύνει τις πιο μελαγχολικές μας Κυριακές και μας θυμίζει πώς είναι να νιώθεις αληθινά. Ο Στάθης Δρογώσης ανήκει ακριβώς σε αυτή την κατηγορία. Με μια πορεία γεμάτη ειλικρίνεια, μελωδίες που χαράχτηκαν στο μυαλό μας και στίχους που έγιναν προσωπικά μας καταφύγια, παραμένει ένας από τους πιο συνεπείς και αγαπημένους τραγουδοποιούς της γενιάς του. Συναντήσαμε τον Στάθη με αφορμή τις νέες του εμφανίσεις [ή: το νέο του τραγούδι/άλμπουμ] και σε μια συζήτηση που ξετυλίχθηκε σαν παλιά, καλή φιλική κουβέντα, μας μίλησε για τη μουσική, τις αλλαγές γύρω μας, αλλά και για όλα όσα τον κρατούν ακόμα ρομαντικό σε έναν κόσμο που βιάζεται.
Ο Στάθης Δρογώσης στο travelgirl: Τώρα πια υπάρχει η απαίτηση ο καλλιτέχνης να είναι και δημιουργός περιεχομένου-Είναι εξαιρετικά βαρετό όλο αυτό
Μετά από τόσα χρόνια στη δισκογραφία, όταν κοιτάζεις πίσω στον πρώτο σου δίσκο, ποια είναι η πρώτη σκέψη που σου έρχεται στο μυαλό; Αναγνωρίζεις εκείνο το παιδί στον σημερινό Στάθη;
1999 Τα φώτα που σβήνουν…Αυτός είναι ο πρώτος μου δίσκος…Δεν τον ακούω ποτέ χαχα..Αλλά τις προάλλες άκουσα ένα τραγούδι του στο ράδιο…Σκέφτηκα την παρέα μας ..Τα παιδιά , το συγκρότημα…Μια άλλη ζωή.. Τη νοσταλγώ συχνά.. Άλλαξα πολύ αλλά με θυμάμαι το ίδιο πεισματάρη…
Ξεκίνησες σε μια εποχή που το «έντεχνο» και το «rock» είχαν σαφή όρια. Σήμερα που όλα τα είδη αναμιγνύονται, πού νιώθεις ότι ανήκεις μουσικά;
Νιώθω πια μέλος μια σκηνής τραγουδοποιών…Μοναχικοί καβαλάρηδες που φτιάχνουν δίσκους την εποχή των singles…Δεν υπάρχει έντεχνο πια και σίγουρα δεν υπάρχει ελληνικό ροκ. Και δεν είναι κακό…Το χιπ χοπ έχει σαρώσει τα πάντα μαζί με το νέο-παραδοσιακό τραγούδι. Εγώ κάπου πιο μακριά απλά γράφω τραγούδια.
Αν έπρεπε να διαλέξεις τρεις στιγμές στην καριέρα σου που σε καθόρισαν (μια συνεργασία, μια συναυλία ή ένα τραγούδι), ποιες θα ήταν αυτές;
Τραγούδι “ Προσωπικές οπτασίες” Όταν το άκουσα βρήκα τους Έλληνες Beatles.Γράρω τραγούδια επειδή άκουσα Beatles και Κατσιμιχαίους. Συναυλία “Ξύλινα σπαθιά” κάπου στο Μαρούσι 1997…Και συνεργασία “Νίκος Πορτοκάλογλου” τεράστιος δάσκαλος. Βέβαια χρωστάω πολλά στον Μανώλη Φάμελλο. Συνοπτικά αυτή είναι η ιστορία…
Πάντα έγραφες για την πόλη, τις σχέσεις και την κοινωνία. Πόσο δύσκολο είναι να παραμένει κανείς ρομαντικός αλλά και επίκαιρος σε μια εποχή που η πληροφορία και η μουσική καταναλώνονται τόσο γρήγορα;
Τώρα πια υπάρχει η απαίτηση ο καλλιτέχνης να είναι και δημιουργός περιεχομένου. Και είναι εξαιρετικά βαρετό όλο αυτό. Θέλω να επικεντρωθώ μόνο στη μουσική. Και δεν μπορώ γιατί ο παντοδύναμος αλγόριθμος θα με θάψει..χαχα Δύσκολοι καιροί για τέχνη….
Πολλά τραγούδια σου μοιάζουν να έχουν γραφτεί σε κίνηση. Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη διαδρομή ή κάποιο μέρος που αποτελεί για σένα τη μόνιμη «μούσα» σου;
Μέσα στο αμάξι σχεδιάζω πώς θα ξανακατακτήσω τον κόσμο. Μετά φτάνω στον προορισμό και το ξεχνάω χαχα…Πάντως είναι αλήθεια ότι όταν πηγαίνω στους γονείς μου με την κόρη διασχίζοντας το κέντρο με το αμάξι μου έρχονται οι πιο ωραίες ιδέες.
Ετοιμάζεις αυτή την περίοδο καινούργια τραγούδια; Να περιμένουμε έναν ολοκληρωμένο δίσκο ή πλέον προτιμάς την κυκλοφορία μεμονωμένων singles;
Ετοιμάζω τον πρώτο ζωντανό μου δίσκο. Ηχογράφηση των συναυλιών στην Αγγλικανική εκκλησία τον προηγούμενο Μάρτιο. Θα έχει και 2-3 καινούρια τραγούδια. Ανυπομονώ να τον ακούσετε…
Ποια είναι τα σχέδιά σου για το καλοκαίρι; Θα σε δούμε σε κάποιους ιδιαίτερους χώρους ή σε συνεργασία με άλλους καλλιτέχνες;
Θα κάνω λίγες και καλές συναυλίες με την Μιρέλλα Πάχου! Στην Αθήνα στις 4 Ιουλίου στην ταράτσα του θεάτρου Λαμπέτη θα είναι η πιο μεγάλη μας. Σας περιμένουμε! https://www.more.com/gr-el/tickets/music/summer/stathis-drogosis-mirela-paxou/
Τι μουσική ακούει ο Στάθης Δρογώσης όταν οδηγεί για μια συναυλία στην επαρχία ή όταν βρίσκεται σε ένα πλοίο για τις διακοπές;
Εκτός από κλασική μουσική και συγκροτήματα 90s τώρα πια ακούω υποχρεωτικά μαζί με την κόρη μου όλους τους δίσκους της Olivia Rodrigo. Και μου αρέσει πολύ! Η κόρη μου μου την έμαθε.
Ποιος προορισμός στην Ελλάδα σε εξέπληξε ευχάριστα κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας και γιατί;
Είμαι τυχερός γιατί έχω γυρίσει όλη τη χώρα κυριολεκτικά. Πριν πολλά χρόνια στην Φλώρινα παίξαμε με την Ανδριάνα Μπάμπαλη σε μια νταλίκα μέσα! Σε ένα φοβερό φεστιβάλ μέσα σε κάτι χωράφια πατάτας…Σουρεαλιστική απίστευτη φάση…Δεν θυμάμαι άλλες λεπτομέρειες αλλά αγάπησα πολύ την Φλώρινα.
Είσαι ένας άνθρωπος που αγαπά την πόλη και τα κοινά. Ποια γωνιά της Αθήνας θεωρείς ότι είναι το «κρυφό διαμάντι» που κάθε travel girl (και boy) πρέπει να ανακαλύψει;
Περιφερειακές πλατείες και μαγαζάκια. Στα Πατήσια ή στην Κυψέλη. Με οικονομικά μεζεδοπωλεία και παλιά ζαχαροπλαστεία. Επιβιώνουν ακόμα πολλά παρά την επέλαση του αβοκάντο και του brunch. Δεν αναφέρω κανένα για να μη το μάθει κανείς…χαχα
Αν η Αθήνα ήταν τραγούδι, θα ήταν μια μελαγχολική μπαλάντα ή ένα up-tempo κομμάτι με ένταση; Πώς έχει αλλάξει η «θέα» της πόλης στα μάτια σου με το πέρασμα των χρόνων;
Έχει φτιάξει λίγο το κέντρο της πόλης μας. Αλλά η δόμηση και η κίνηση μας διαλύει τις ζωές. Μελαγχολική μπαλάντα μια Αθήνας που προσπαθεί αγκομαχώντας να γίνει κοσμοπολίτισσα αλλά και που ξεχνάει τους κατοίκους της. Την αγαπάω και την μισώ κάθε μέρα. Ένιωσα μεγάλη τιμή που την υπηρέτησα μέσα στο δημοτικό συμβούλιο της. Μακάρι οι πιο νέες γενιές Αθηναίων να την φτιάξουν καλύτερα. Εμείς αποτύχαμε.
Προτιμάς τα μοναχικά ταξίδια που ευνοούν την περισυλλογή ή τις μεγάλες παρέες με γέλια και φασαρία;
Δεν μπορώ μόνος μου να πάω άλυτε σινεμά! Στο σπίτι μου κάθομαι μέρες μόνος για να δουλέψω και να σκεφτώ. Όταν βγαίνω όμως έξω θέλω παρέα. Θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν μόνοι διακοπές Υπεράνθρωποι.
Υπάρχει κάποια τοπική κουζίνα ή ένα συγκεκριμένο πιάτο που έχεις δοκιμάσει σε ταξίδι σου και σου έχει μείνει αξέχαστο;
Στη βόρεια Ευρώπη δεν βρήκα καλό πιάτο..χαχα Προτιμώ τη Μεσόγειο. Και φυσικά την Ρώμη! Φαγητό κρασί παγωτό. Όλα φοβερά οικονομικά και πεντανόστιμα. Όμως η τοπική μας κουζίνα στη Νάξο τα περνάει όλα. Καλόγερος Νάξου. Θεϊκό πιάτο. Ψάχτε το.
Ποιο είναι το μοναδικό πράγμα που δεν λείπει ποτέ από τη βαλίτσα σου, εκτός από τα απαραίτητα;
Ένα βιβλίο και τα ακουστικά μου τα καλά. Δεν μπορώ πουθενά χωρίς βιβλίο και μουσική.
Υπάρχει κάποιος προορισμός στο εξωτερικό ή στην Ελλάδα που δεν έχεις επισκεφθεί ακόμα και βρίσκεται στην κορυφή της “bucket list” σου;
Θέλω πολύ να πάω στην Ισλανδία από μικρός. Και στην Ελλάδα θέλω να ανέβω σε κορυφές βουνών που δεν τα κατάφερα ακόμα. Πηγαίνω συνεχώς στον ¨Όλυμπο. Θέλω να πάω και σε μια Δρακόλιμνη και στον Ψηλορείτη.
Αν μπορούσες να πάρεις ένα πιάνο και να παίξεις ένα τραγούδι σου σε οποιοδήποτε σημείο του πλανήτη, ποιο σημείο θα επέλεγες για το τέλειο σκηνικό;
Πάνω στον Όλυμπο με πλάτη το Στεφάνι ( θρόνος του Δία) . Πιάνο με ουρά καφετί και συναυλία με έργα Μπετόβεν. Δικά μου δεν θα έπαιζα…